Ktos mi kiedys powiedzial;
-Nie zwracaj uwagi na to,co mowia inni,postaraj sie byc po prostu szczesliwa...
Staralam sie,chyba nawet bylam.A teraz?Moje szczescie znow postanowilo pojsc swoja wlasna droga,zostawiajac mnie sama w srodku ciemnego korytarza...Jak sie z tym czuje?Jak zapalka,ktora po prostu sie wypala,bo nadchodzi jej kres...

Nie bylo życzen ¶wiatecznych,ale w Nowym Roku zycze Wam wszystkim niegasnacych zapalek...

Dziekuje wszystkim za pamiec...

Oboje s± przekonani,
że poł±czyło ich uczucie nagłe.
Piękna jest taka pewno¶ć,
ale niepewno¶ć jest piękniejsza.

S±dz±, że skoro nie
znali się wcze¶niej,
nic miedy nimi nigdy się nie działo.
A co na to ulice, schody, korytarze,
na których mogli się od dawna mijać?

Chciałabym ich zapytać,
czy nie pamietaj± -
może w drzwiach obrotowych
kiedy¶ twarz± w twarz?
jakie¶ ,,przepraszam'' w ¶cisku?
głos ,,pomyłka'' w słuchawce?
- ale znam ich odpowiedĽ.
Nie, nie pamietaj±.

Bardzo by ich zdziwiło,
że od dłuższego już czasu
bawił się nimi przypadek.

Jeszcze nie całkiem gotów
zamienić się dla nich w los,
zbliżał ich i oddalał,
zabiegał im droge
i tłumi±c chichot
odskakiwał w bok.

Były znaki, sygnały,
cóż z tego, że nieczytelne.
Może trzy lata temu
albo w zeszły wtorek
pewien listek przefrun±ł
z ramienia na ramię?
Było co¶ zgubionego i podniesionego.
Kto wie, czy już nie piłka
w zaro¶lach dzieciństwa?

Były klamki i dzwonki,
na których zawczasu
dotyk kladł się na dotyk.
Walizki obok siebie w przechowalni.
Był może pewnej nocy jednakowy sen,
natychmiast po zbudzeniu zamazany.

Każdy przecież pocz±tek
to tylko ci±g dalszy,
a księga zdarzeń
zawsze otwarta w połowie.


Wisława Szymborska

"I poszli sobie trzymaj±c się za ręce.A dok±dkolwiek pójd± i cokolwiek im się przydarzy,mały chłopiec i jego mi¶ zawsze będ± się bawić w zaczarowanym miejscu,na skraju lasu..."

Promyk nadziei...?

Jedno spojrzenie, miły, twoich oczu
I na mych ustach jeden pocałunek -
Czyż może znaleĽć upojniejszy trunek,
Kto choć raz w życiu tę słodycz ich poczuł?

Z dala od Ciebie żyj±c na uboczu
Tobie po¶więcam m± my¶l i frasunek;
Serce potr±ca wci±ż tę sam± strunę
Jedn±, jedyn±... i łzy płyn± z oczy.

Po licu spływa łza i zaraz wysycha;
Kocha mnie - my¶lę - więc czemuż w tę miło¶ć
Mam nie uwierzyć, choć taka daleka?

O, usłysz skargę mych miłosnych wzdychań!
Twa wola moim szczę¶ciem - i m± sił± -
Daj znak, na który me serce tak czeka...